O Krasce

Kraska (Coracias garrulus)

Jest jedynym przedstawicielem kraskowatych gnieżdżącym się w Europie.

Rozpoznawanie

  • Długość ciała: 30-32 cm
  • Rozpiętość skrzydeł: 66-73 cm
  • Masa ciała: 110-160 g

Kraska jest ptakiem o bardzo charakterystycznym, kolorowym upierzeniu, w którym dominuje kolor niebieski lub niebiesko-zielony. Jest wielkości sójki, która najczęściej bywa mylona przez niedoświadczonych obserwatorów ze względu na występujący u sójki niebiesko-biały, prążkowany fragment skrzydła. Z daleka sylwetka kraski może budzić skojarzenie także z innymi ptakami krukowatymi jednak jest od nich smuklejsza a jej lot jest szybki, zwinny i prostolinijny. Chętnie przesiaduje na eksponowanych stanowiskach: suchych czubkach drzew, słupach, tyczkach, liniach energetycznych,

Lęgi

Kraski gnieżdżą się w dziuplach, najczęściej po dzięciole czarnym lub zielonym, chętnie zajmują budki lęgowe. Łączą się w trwałe pary, wyprowadzają tylko 1 lęg w roku. Dojrzałość płciową osiągają w 2 roku życia. Po przylocie z zimowisk rozpoczynają toki i od połowy maja przystępują do składania jaj. Wielkość zniesienia waha się od 2 do 5 szt. Po ok. 20 dniach wykluwają się młode, które pozostają w gnieździe blisko miesiąc.

Fenologia lęgów kraski (opracował Andrzej Górski)

Fenologia lęgów kraski (opracował Andrzej Górski)

Pokarm

Dietę kraski stanowią przede wszystkim duże owady, głównie chrząszcze i prostoskrzydłe (świerszcze i pasikoniki). Zjada również dżdżownice, ślimaki, żaby, jaszczurki, małe węże i gryzonie. Kraska poluje zwykle wykorzystując różnego rodzaju punkty obserwacyjne tzw. czatownie czyli suche czubki drzew, słupy, paliki, linie energetyczne. Jest gatunkiem wyspecjalizowanym w chwytaniu ofiar bezpośrednio na ziemi choć czasem łapie też owady w powietrzu.

Siedlisko

W Polsce kraski zasiedlają mozaikę tradycyjnego krajobrazu rolniczego na rozległych, piaszczystych równinach, zwykle w bliskim sąsiedztwie lasu i cieków wodnych. Szczególną rolę odgrywają w nim ekstensywnie użytkowane pastwiska z pojedynczymi starymi drzewami (najczęściej wierzbami lub topolami) lub ich kępami (np. kępy olch w podmokłych obniżeniach).

Choć obecnie w naszym kraju kraski spotkać możemy prawie wyłącznie na terenach otwartych, to kiedyś równie chętnie zasiedlały duże śródleśne polany i zręby. Takie właśnie populacje „leśnych” krasek zachowały się jeszcze na Litwie i Łotwie. Jedna z nich znajduje się niemal tuż za polską granicą, w dużym kompleksie leśnym, którego zachodnim skrajem jest nasza Puszcza Augustowska.


Kraska (fot. Robert Dróżdż)
Siedlisko kraski (fot. Paweł Szałański)

Zdjęcie w nagłówku: Robert Dróżdż

Nagranie głosku kraski: Marco Dragonetti www.birdsongs.it